Według Job Impluse obecnie na rynku mamy do czynienia z czterema pokoleniami pracowników, które nieraz współpracują ze sobą w jednym zespole. Chcąc sprawdzić, jak im się to udaje, agencja poprosiła SW Research o przeprowadzenie badania wśród przedstawicieli różnych grup wiekowych. Okazuje się, że tych różnic międzypokoleniowych jest całkiem sporo. Czy mogą one prowadzić jednak do konfliktów?
Wiele pokoleń w zespole — współpraca czy konflikty?
Zespoły o dużym zróżnicowaniu wiekowym to zjawisko częstsze, niż można by przypuszczać. Według przeprowadzonych przez nas ankiet 36% pracowników współpracuje z dwoma pokoleniami, 35% — trzema, a 29% — aż czterema.
Jak się pracuje w takim środowisku? Zdaniem 56% badanych medialne doniesienia o „wojnie pokoleń” w firmach są przesadzone. Potwierdza je z kolei 30% respondentów, a 14% nie ma zdania na ten temat. Zapytani o to, czy różnica wieku powoduje w ogóle jakieś konflikty w ich miejscu pracy, Polacy w większości (63%) twierdzą, że nie zauważyli żadnego problemu; „tak, ale rzadko” odpowiedziało 29d% z nich; tylko 7,5% przyznaje, że zdarzają się one bardzo często.

To ważny punkt wyjścia do rozmowy o rynku pracy. Wokół relacji między pokoleniami narosło dziś wiele uproszczeń i stereotypów, które często wzmacniają medialne narracje i dyskusje w sieci. Choć stereotypy pokoleniowe są widoczne, badanie pokazuje, że sam wiek rzadko jest rzeczywistym źródłem problemów. W praktyce dużo częściej decydują o nim styl zarządzania, sposób organizacji pracy i jakość komunikacji w zespole. Firmy, które potrafią patrzeć na pracowników przez pryzmat kompetencji, doświadczenia i potencjału, a nie gotowych etykiet pokoleniowych, zwykle lepiej radzą sobie z budowaniem współpracy w zespołach wielopokoleniowych.
Łukasz Koszczoł
Job Impulse
Doświadczanie konfliktów to jedno, ale czym innym jest zauważanie różnic pomiędzy poszczególnymi grupami wiekowymi. Co najmniej „od czasu do czasu” dostrzega je aż 82% badanych, z czego 39% — często lub bardzo często. W jakich kwestiach one występują?

Co wywołuje nieporozumienia w pracy?
Tematem, na który najczęściej zwracali uwagę badani, było podejście do pracy i obowiązków (67%). Wielu wymieniło także tempo wykonywania tychże (49%), styl komunikacji (45%), umiejętności technologiczne (43%), a także dostosowywanie się do różnych warunków i zadań (32%). Najmniej ankietowanym rzucają się w oczy różnice w wartościach (30%) oraz stawianiu granic (również 30%). Te wyniki pokazują, że największym problemem są praktyczne aspekty współpracy w jednym zespole. Każde pokolenie zwraca jednak większą uwagę na nieco inne różnice. I tak np. przedstawiciele tzw. „zetek” najczęściej wskazywali na rozbieżności w poziomie umiejętności technologicznych (54%), z kolei najstarsi pracownicy („baby boomers”) najbardziej zauważają odmienne podejścia do pracy i obowiązków (aż 74%).

Które z tych różnic prowadzą do konfliktów? Według naszych respondentów, najczęściej jest to szeroko rozumiany styl pracy (51%). Więcej niż co czwarty (44%) wskazał na komunikację oraz podejście do pracy zespołowej. 36% pracowników doświadczyło konfliktów na tle otwartości na zmiany, a 33% — stosunku do terminów. Tutaj znowu mamy do czynienia z pewnymi rozbieżnościami pokoleniowymi — poszczególne grupy wiekowe zwracają większą uwagę na nieco inne kwestie. I tak generacja Z najczęściej doświadcza konfliktów na tle otwartości na zmiany (44%), a dalej — stylu pracy i komunikacji. Z kolei baby boomers częściej zgłaszali międzypokoleniowe nieporozumienia w zakresie stylu pracy (58%). Połowa z nich wskazała również podejście do terminów i pracy zespołowej. Natomiast przedstawiciele pokoleń X i Y również zwracają uwagę na odmienny styl pracy pracowników z różnych grup wiekowych. Po tych wynikach widać, że najczęściej przyczyną napięć jest sposób wykonywania obowiązków, a nie sam wiek członków zespołu.

Siła stereotypów
Niestety, wśród badanych grup wiekowych wciąż funkcjonują pewne stereotypy o sobie nawzajem, które mogą negatywnie odbijać się na współpracy w zespole. Młodsi pracownicy są uważani za roszczeniowych i mniej lojalnych wobec pracodawcy (63%), natomiast starsi — za nieelastycznych i nienadążających za nowymi technologiami (46%). Nie jest zaskakujące, że najsilniej te przekonania utrzymują się na „przeciwnych biegunach” — to najwięcej (po 70%) „boomerów” i przedstawicieli pokolenia X ma stereotypowe spojrzenie na „zetki” i milienialsów, wśród których najczęściej spotkamy przedstawiony powyżej obraz starszych pracowników (odpowiednio 55% i 51%).
W procesach rekrutacyjnych i w codziennym zarządzaniu zespołami wiek wciąż bywa uproszczonym filtrem oceny. Najmłodsi kandydaci często muszą mierzyć się z założeniem, że będą mniej lojalni albo zbyt wymagający, a starsi z przekonaniem, że trudniej odnajdują się w zmianie czy nowych technologiach. Z perspektywy pracodawcy oznacza to realne ryzyko błędnej oceny potencjału. Firmy tracą wtedy podwójnie: młodsi wchodzą do organizacji z gotową etykietą, a doświadczenie i wiedza branżowa starszych pracowników nie są wykorzystywane w takim stopniu, jak mogłyby być.
Łukasz Koszczoł
Job Impulse
Konsekwencją takiego rozpowszechnienia tych stereotypów jest różnego rodzaju dyskryminacja ze względu na wiek, której doświadczył niemal co czwarty (22%) badany. 42% było jej bezpośrednim celem lub naocznym świadkiem. Co ciekawe, występują tutaj znaczne różnice pokoleniowe — młodsi pracownicy zdecydowanie częściej zetknęli się z tym zjawiskiem (58%) oraz zgłaszali bycie jego ofiarą (39%) niż przedstawiciele generacji X i „baby boomers” (wśród których odsetek doświadczających tzw. ageizmu wyniósł odpowiednio 16 i 13%). Trudno powiedzieć, czy te różnice wynikają z szerzej rozpowszechnionej dyskryminacji, czy raczej z większej świadomości tego, jak może ona wyglądać.
Nota metodologiczna:
Badanie zostało przeprowadzone w marcu 2026 r. przez SW Research metodą wywiadów online (CAWI) na portalu internetowym SW Panel na reprezentatywnej próbie 1000 aktywnych zawodowo Polaków, pracujących w wielopokoleniowych zespołach.